De peuterpuberteit van dochterlief zijn we met vlag en wimple door gekomen. Ze had wel wat kuren, maar hey, ik ben een flexibele moeder dus dat was appeltje eitje. Opgewekt en vol zelfvertrouwen riep ik dan ook altijd: Kom maar op met die puberteit, ik kan wel tegen een stootje … … dat is duidelijk een zin uit een diep donker verleden. Tegenwoordig HAAT ik de puberteit en hij is nog maar net begonnen.

Oh, wat zou ik dat ‘varkentje wel even wassen’. Ik hoor het mezelf nog opgewekt verkondigen tijdens een feestje. Puberteit?? Nou ze wisten niet waar ze het over hadden. Ik had immers een peuterpuber gehad en dat was echt niet makkelijk, maar het ging prima. Tja, als ik woorden kon terugnemen dan waren het die negen naïeve ronduit domme woorden uit de eerste zin. Niks ‘eventjes’ en al helemaal niet ‘wassen’. Ik zit sinds kort met een puber in huis en als dat ook maar iets zegt over wat me te wachten staat, dan hou ik mijn hart vast.

Waren vroeger antwoorden als: “Ja mam. Leuk mam. Hoi mam. En gezellig mam”, nog aan de orde van de dag. Tegenwoordig is alles voorbaat stom, dom en onnozel. Als ik vraag of ze een klusje in huis wil doen, dan klapper je met je oren van het antwoord: “En waarom moet IK hier alle varkensklussen opknappen” (lees, ze moet de tafel dekken). Als we een uitje hebben gepland, dan komt er eerst een diepe zucht waarna ze roept: “JAHAAAA ik zei toch dat ik MEE GING”.  Weet ze precies waarom ze wel of niet ingeënt wil worden: “Mam please, ik heb gelezen dat het heel veel pijn doet. Wil je soms dat ik pijn heb?”. En een kamer opruimen kan mijn uiterst nette en verzorgde dochter al helemaal niet meer. Haar kleine hokje lijkt aan een explosie van kleding ten onder te gaan.

Puberteit een omslag in huis

Het is een omslag waar we allemaal binnen ons gezin aan moeten wennen. Zo is huiswerk maken (waar ze uiterst serieus mee bezig is) opeens een dagtaak voor iedereen. Overhoren MOETEN we gewoon DOEN en altijd op een tijd dat je denkt: waarom nou niet een uur eerder. Hiervan iets zeggen ontaard stee vast in het naar boven STAMPEN van een paar tienervoeten. Oh, de buren vinden ons geweldig op het moment.

Grapjes zijn ook opeens helemaal niet meer leuk. Ja, alleen als zij ze zelf maakt, dan zijn ze hilarisch en dienen we allemaal in een deuk te liggen. Doen we dat niet dan zijn we humorloze eikels (wat bij zoonlief natuurlijk de tranen over z’n wangen doet rollen van het lachen. Wat op dat moment dus weer niet DE manier is, want lees = boos) Oh, en ze vindt zelf dat ze opeens overal verstand van heeft en dan vooral de opvoeding van haar twee jongere broertjes: doet ze wel even joh.

Een uitdaging, maar het komt goed

Het is alsof we een nieuwe dochter moeten leren kennen. Wat ook weer een leuke uitdaging is. Want naast haar dwarse opstandige ik-maak-me-los-gedrag is ze ook een heel interessant persoontje die vragen stelt over jongens, het leven en vooral hoe je dit moet leiden. Ze wordt groot. Zoekt haar privacy op. Kletst met vriendinnen op haar eigen kamer. Kijkt programma’s mee en heeft een mening. Dan zie ik onder de ruwe schreeuwende diamant die ze nu is, een prachtig glimmend juweeltje tevoorschijn komen. Een dame met een mening, een ruggengraat en een doel. Trotser kan je me niet maken … Nu alleen nog even met een iets minder hard geluidsniveau.

Author

Write A Comment

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: