Te neergeslagen komt mijn zoon de woonkamer binnen stappen. Druppels hangen aan z’n kin dus dat hij niet vrolijk kijkt, wijdt ik aan de regen waar hij door heen gefietst is. De verslagen houding, sloffende tred en de diepe zucht passen daar echter niet bij. Watskebeurt? Liefdesverdriet … thatskebeurt.

“Mam, ze heeft het uitgemaakt”, het hoge woord komt er al snel uit. “Wie?”, vraag ik nog onnozel. Zoonlief knikt. “Zomaar mam, op het schoolplein.” Ja ik ben het met hem eens, dat is best een rottige plek om overvallen te worden met hartzeer. “Hè, vervelend kerel”, antwoord ik. “Ja, zeg dat wel”, moppert zoon. “Ik had net een super leuke lunch gehad en dan ren ik helemaal vrolijk het schoolplein op en dan … boem … iets stoms.” Ik knik. “Ik voelde me helemaal rot. Vooral omdat ik nog naar school moest. Ik wilde zo graag naar jou toe.” Grote tranen rollen over z’n wangen.

Het is ook niet niks. Al 7 jaar waren ze samen hij en … Dikke mik … echte vrienden en ja daar hoort dan verkering bij. Logisch dat hij er van van slag is. LDVD echte LDVD daar helpt niet veel meer tegen dan de knuffels van je mama.

Samen zitten we op de bank als hij opeens zegt “Ach, eigenlijk wist ik ook wel dat dit ooit zou gebeuren”. Ik kijk hem verbaasd aan waarna hij vervolgt: ”Ja, zeg nou zelf mam, als je zo jong de liefde al hebt gevonden dan is het bijna onmogelijk deze te behouden tot je oud bent.” Ik knik, onder de indruk van zijn wijze woorden. “Toch doet het wel zeer”, snikt hij daarna “ik hoop zo dat we nog vrienden zijn”.

Op dat moment krijg ik een sms’je van de moeder van de ex in kwestie. Of het gaat met zoonlief en dat dochter ook in tranen thuis is gekomen. “Of hij nog vrienden wil blijven”, vraagt de ex-schoonmoeder. Met een dikke JA kan ik haar geruststellen. Beide kindjes lijken enigszins opgelucht. Het is ook niet makkelijk als je zo jong bent en je opeens tegen volwassen kwesties aanloopt.

Zoon blijft tegen me aangekropen zitten. Zucht zo nu en dan en zwelgt duidelijk in zijn net verworven single-status. Zo nu en dan ontsnapt er een traan die mama met liefde weg knuffelt. Dit gaat zo een tijdje zo door tot de benjamin van de het gezin het niet meer kan aanzien. Als een echte kleuter is hij het gezucht en gehuil zat en besluit het heft in de mannenhand te nemen. Niks weg knuffelen dat verdriet. “Jeetje, het zijn maar meisjes hoor! Ik blijf altijd je broer. Zeg, zullen we WII-en?” De oudste zoon kijkt op, begint te lachen en roept: “Goed idee … … Broer!”.

Author

Write A Comment

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: