Een tijdje geleden was ik aanwezig op een gender reveal party. We kregen te horen wat het geslacht van de baby is. Een vreselijke traditie als je het mij vraagt, maar hè, ieder z’n ding. Dus gespannen en onder begeleiding van tientallen camera’s werd enthousiast de ballon doorgeprikt en dwarrelden honderden blauwe confetti snippers en tientallen blauwe mini-ballonnen over de aanstaande vader en moeder neer. Duidelijk: een meisje. Nee geintje, het wordt een jongen.

Vanaf het moment dat duidelijk word dat er een jongetje in de buik nestelt, lijkt bij de aanwezige moeders het hek van de dam. Ja, jongetjes zijn wel het leukste. Jongetjes zijn gewoon veel toffer. Jongetjes zijn veel aanhankelijker en liever voor hun moeder. Met jongetjes kunnen papa’s ook veel meer. Jongetjes, jongetjes, jongetjes. Ik zat er bij en luisterde er naar. Of liever, ik zat er bij en verwonderde me er over.

Laat ik allereerst voorop stellen dat ik zelf mama ben van 2 mooie jongens. Ik weet dus hoe het is om een jongensmama te zijn. Maar als moeder van ook een prachtige dochter zie ik duidelijk de verschillen. En daar zou ik het graag over willen hebben.

God’s gift to women

De manier waarover de mama’s hun zoons ophemelen als ‘gods gift to women’ maakte die dag bij mij maar één gevoel los: “Tja, daar krijgen wij dames dus die partners van die hun sokken niet in de wasmand kunnen gooien. Niet weten hoe ze zelf iets moeten vinden en bovenal vinden dat ze alle aandacht verdienen”. De navelstreng zat duidelijk bij de jongensmama’s zoveel vaster dan bij de meisjesmoeders.
De mannen zaten er bij en knikten driftig mee. Natuurlijk, jongens … een naamdoorgever en stamboomhouder. Tuurlijk, dat moeten het zijn. Ik hoorde nog net het gebrul van Tim the Toolman Taylor niet op de achtergrond “Arg Arg Arg”. Het was overduidelijk: testosteron moet het zijn. Al het andere is van mindere en ondergeschikte waarde.

Ik luisterde wederom en dacht: “En zo krijgen we niet alleen mannen die niks kunnen vinden en die bij alles hun moeder om raad vragen – ook als ze in een relatie zitten. Je krijgt er ook personen van die denken dat ze de meerdere zijn over het andere geslacht. We houden het hele zogenaamde glazen plafond niet alleen op de werkvloer, maar ook in de privé-sfeer zelf in stand. We leggen de basis al met een overduidelijk gejoel bij blauwe ballonnen: jongens, want jongens zijn de beste.

jongensmama gender reveal party love4kidz love4momz navelstreng

Navelstreng doorknippen

Met hand in eigen boezem beken ik dat ook mijn twee jongens minder zelfstandig zijn dan hun grote zus. Daar kan ik alle mooie theorieën op los laten: Ze is de eerste, meisjes zijn zelfstandiger, de jongens knuffelen nu eenmaal liever met mama … Maar dat is flauwekul. Dochterlief wil het zelf doen, maar ik vind dat ook heel gewoon.Wij jongensmama’s verwennen onze mannetjes gewoon meer. De mantel der liefde wordt makkelijker gepakt om een reden  te hebben om ze knuffelen. Dankzij de gender reveal party ben ik met de neus op de feiten gedrukt. Ik beloof mijn schoondochters (of zonen) dan ook bij deze dat ik de navelstreng bij deze doorknip en de jongens net zo zelfstandig maak als hun zus.  Ik weet dat het kan …. Ik ben er onlangs zelf eentje tegen gekomen.

Author

Write A Comment

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: